Voor het jaarlijkse treffen tussen KSR en NKSR werd dit keer gekozen voor de regio Hamburg. Zo ver in het noordoosten van Duitsland werd nog niet eerder gevaren. Misschien dat het daar aan lag, al had zeker ook de gezondheidsklachten van een aantal leden er mee te maken, dat de groep aanwezigen kleiner was dan in de voorgaande jaren. Zes Duitsers en negen Nederlanders troffen elkaar op de late woensdagmiddag in Geesthacht. Bernd had hier een zeer gastvrij onderkomen voor ons gevonden bij de plaatselijke kanovereniging. Vier caravans, twee campers en één tent vonden al snel een prima plekje op het ruime terrein aan de Elbe. De verwarmde kantine deed plaats als gezamenlijke ontmoetingsruimte tijdens dit best wel frisse weekend. Vooral wij, de tentkampeerders, waren hier erg blij mee.
Op donderdag vertrokken we met 13 vaarders naar Bleckede. Onderweg werd in Lauenburg bij de roeivereniging een auto achtergelaten waarmee de chauffeurs na afloop naar hun auto’s teruggebracht zouden worden. In Bleckede aangekomen vonden we een mooi strandje naast de veerpont vanwaar we prima zouden kunnen starten. “Zouden kunnen” want helaas waren de weergoden ons niet gunstig gestemd. Naast de al voorspelde regen kwam er plotseling ook nog wat hagel naar beneden vallen. Eerst maar even gewacht totdat dat buitje overgedreven was. Daarna gaan we alsnog de boten in en de Elbe op. Met een flinke stroming mee varen we over het brede water richting Lauenburg. Onderweg zien we zowel de rode wouw als enkele visarenden. Na een uurtje varen breekt voorzichtig een waterig zonnetje door. Een goede reden om een zandstrandje op te zoeken voor de lunchpauze. Daarna verder totdat we in Lauenburg arriveren. Voor de hoge kademuur ligt de trots van Lauenburg afgemeerd, een heuse raderstoomboot van ruim 125 jaar oud. Hij wordt nog steeds in de vaart gehouden om toeristen rond te varen op de rivier. Een goede kilometer verderop arriveren we op ons eindpunt, de roeivereniging. De eerste tocht zit erop.
De vrijdag wordt in Hamburg doorgebracht. In het stadspark wordt aan de Heilwegstrasse een openbare steiger aan de Alster gevonden. Aan de overzijde kan gratis geparkeerd worden. Het parkachtige landschap langs de Alster fungeert als recreatiegebied voor de drukke binnenstad. Er wordt op vele manieren gebruik van gemaakt. We varen richting Speicherstadt. Deze oude havenwijk is na de bombardementen in WO 2 grotendeels opnieuw opgebouwd. Oude havenpakhuizen vind je er niet meer. De huidige bebouwing refereert wel heel duidelijk op het gebruik en de bouwstijl van weleer. We varen naar de eerste sluis, bewonderen het stadhuis en de andere grote gebouwen terwijl wij worden bekeken door de vele toeristen op de wal. We worden geschut en even later nogmaals geschut waarna we op het getijdenwater van de Elbe zijn. We zijn echter niet alleen. Een aantal rondvaartboten komt met veel motorgeweld voorbij. Wij geven ze zoveel mogelijk ruimte maar andersom wordt er totaal geen rekening met ons gehouden. Het gaat gelukkig allemaal goed. Even later zijn we op de Elbe. Het is opkomend tij en de aantrekkende wind staat pal tegen. Voordat we kunnen besluiten wat te doen is het eerste deel van de groep al veel te ver vooruit. Dan maar proberen hen te volgen. Enkelen komen nauwelijks vooruit, anderen durven niet stil te gaan liggen op het onrustige water. Ook de rest van de groep valt daardoor uit elkaar. Ik besluit achterin te blijven en hoop dat er niemand omslaat. Als enige ben ik wel in staat om een reddingsactie uit te voeren maar zonder ondersteuning wordt dit een haast onmogelijke opgave. Het gaat echter allemaal net goed. Een kilometer verderop en vele benauwde momenten later treffen we elkaar in de eerste insteekhaven die enige beschutting biedt. Het is een doodlopend stuk water met overal hoge kademuren dus we moeten weer verder. Opnieuw hetzelfde foute vaargedrag. Te ver uit elkaar varend en de, in deze omstandigheden, zwakste vaarders te ver achteraan bungelend. Uiteindelijk komen we op de plaats waar we moeten zijn, het kanaal naast de Elbphilharmonie. Hier kunnen we opgelucht de sluis weer invaren. Daarna is alle leed geleden en varen we rustig via de Alster naar de steiger in het stadspark terug. Onze eensluidende conclusie is: dit is eens maar nooit weer. Onze clubs zijn hier zwaar onvoldoende voor toegerust.
Op zaterdag varen we de Dove Elbe. In het Nederlands betekent “doof” dat je niet kunt horen. In het Duits staat het woord hier voor een afgedamde oude zijtak van een rivier die buiten de invloed van het getijde valt. Het is een mooie rivier. Op de route naar het instappunt komen we door vele kleine dorpjes met boerderijen, dijkwoningen, smalle wegen en mooie goed onderhouden tuinen. Het is alsof de tijd hier stil is blijven staan. We starten de tocht bij de roeivereniging in Altengammen. We varen vandaag niet al te ver, is het plan. Het worden er desondanks toch 5 km meer. Halverwege ligt een splitsing. Het is niet direct duidelijk of we hier linksaf of rechtsaf moeten gaan. We kiezen voor linksaf, de sluis door. Helaas, fout gegokt. Als we ruim twee km verderop ineens allemaal nieuwbouw langs de oever zien, voelen we nattigheid. Omkeren dus en opnieuw de sluis door. Rechts staan de vier sluisdeuren allemaal helemaal open en kunnen we dus gewoon doorvaren.
Verderop pauzeren we bij een kleine kanovereniging. Daarna is het niet ver meer naar het eindpunt. De auto’s die nog op het startpunt staan worden opgehaald, de boten opgeladen en we rijden terug naar Geesthacht. We zijn ondanks de extra km’s mooi op tijd terug. ‘s Avonds gaan we in Geesthacht met de hele groep uit eten. Het is gezellig en het eten smaakt uitstekend. Bernd wordt bedankt voor het organiseren van dit lange weekend. Het was gezellig maar ook iets te uitdagend. Hij geeft aan dat hij geleerd heeft van de inschattingsfout op vrijdag en excuseert zich hier nogmaals voor. Ik hoop vooral dat iedereen hiervan heeft geleerd. We keren moe maar voldaan terug naar onze zomerverblijven. Op zondag wordt niet meer gevaren. Iedereen ruimt op zijn/haar gemak de kampeerspullen op en keert in de loop van de ochtend huiswaarts.
Jaap R.
Ellen en Karine deden het rustig aan en gingen cultuur snuiven. Onderweg naar het stadje komen ze diverse bronzen kunstwerken tegen. Vanwege Hemelvaart is het stadje grotendeels uitgestorven. Gelukkig is de Italiaan open en werd heerlijke cappucino met tiramissu gescoord. Na een lange regenbui in het zonnetje teruggelopen via de haven naar de kanovereniging.
Op vrijdag meent Karine toch nog een berg te moeten beklimmen. Ze probeert bij het stuwmeer te komen via de centrale van Vattenfall. Maar eenmaal boven blijkt er een groot slot op het hek te zitten en de uitkijktoren niet toegankelijk. Uiteindelijk via het oorlogskerkhof en het stadje Geesthacht weer terug naar ‘huis’.
Centrale Vattenfall: buizen vanaf het stuwmeer naar de Elbe om energie op te wekken.
Op zaterdag gaan Ellen en Karine naar Lauenberg en bezoeken ze de Altstadt die beneden aan de Elbe ligt. Het is een hele afdaling, hetgeen betekent ook weer een hele klim terug naar de auto. Aan de haven ligt de oude raderstoomboot Kaiser Wilhelm aan wal. In het hoogseizoen wordt er nog regelmatig mee op de Elbe gevaren.
Hochwasserstand
Der “Rufer”
Die Altstadt
